అక్కా…! 5

నేను: “నువ్వా…….! అమ్మనుకున్నా”

అక్క: “చీర కట్టుకున్నోల్లంతా అమ్మేనా…..?”, చిలిపిగా అడిగింది.

నేను: “ఇది అమ్మ చీర అందుకే….”

అక్క: “నేను అమ్మంత లావుగున్నానా?”

నేను: “వెనుక నుండి అలానే కనిపించావు..”

అక్క: “సర్లే, ఇదిగో తినుపో…”, అంటూ దోష వున్న ప్లేట్ చేతికిచ్చింది. తీస్కొని హాల్లో కూర్చొని తింటున్నా. ఇంకో దోష నాకు వేసి, తను కూడా తింటూ కూర్చుంది. అక్కను చీరలో ఎప్పుడు చూడలేదు, కొత్తగా అనిపించింది, జాకెట్ లూస్ గా వుంది, అందుకేనేమో ఇంకా అందంగా కనిపిస్తుంది. నాది తినడం అయిపోయి లేచి వెళ్లాను, వాషర్లో ప్లేట్ పెట్టేసి వచ్చేసరికి అక్క కుడా లేచింది.

కిచెన్ వైపు వెళ్తూ “ధడేల్…!” అని కింద పడింది, పాపం దెబ్బ తగిలినట్టుంది వెళ్లి చేయి పట్టుకొని లేపాను, లేచి కుంటుకుంటూ వెళ్లి సోఫా మీద కూర్చుంది. ఆ చీర సరిగ్గా కట్టుకోలేదేమో కాళ్ళ కిందికి వచ్చి పడింది, కింద పడినప్పుడు మొత్తం ఊడిపోయిన చీరను ఇంకో చేత్తో పట్టుకొని నానా అవస్థలు పడింది. అక్క “అబ్బా… అమ్మా…”, అంటూ మొత్తుకుంటుంది. నేను అక్క పడేసిన ప్లేట్ తీస్కొని కిచెన్ లో పడేసి వచ్చాను.

నేను: “దెబ్బ గట్టిగా తగిలిందా అక్కా…?” అడిగాను జాలితో..

అక్క: “దెబ్బేమో కాని కాలు బెనికింది, అమ్మ రూమ్లో వెతికి ‘మూవ్’ వుంటే తీసుకురా…”

చెప్పిన వెంటనే అమ్మ రూమ్లోకి వెళ్లి వెతకడం స్టార్ట్ చేశా, బెడ్ కింద దొరికింది, తీస్కొచ్చి అక్కకు ఇచ్చాను, నేను చేసిన హడావిడి అక్కలో కనిపించలేదు. ‘మూవ్’ తీస్కొని ఏదో ఆలోచిస్తుంది. నా వైపు చూసి గ్లాస్ తో నీళ్ళు తీసుకురమ్మంది. నేను లోపలికి వెళ్లి నీళ్ళు తెచ్చాను. నేను రాగానే చీర సర్దుకుంది , నన్ను చూసి సిగ్గేసిందేమో అందుకే నీల్లడిగింది, కాని టవల్ కట్టుకున్నప్పుడు తోడలన్ని కనిపించాయి కదా అప్పుడు లేని సిగ్గు ఇప్పుడెందుకో అనుకుంటూ నీళ్ళు అక్కకు ఇచ్చాను, కొద్దిగ తాగి గ్లాస్ మల్లి నాకే ఇచ్చింది నేను పక్కన కుర్చీ మీద కూర్చొని…

నేను: “హాస్పిటల్ కి వెళ్దామా అక్కా…?”, అంత సీన్ లేదని తెలుసు కాని ఏదో అడగాలని అడిగాను.

అక్క: “దీనికే హాస్పిటల్ ఎందుకు లేరా, తగ్గకపోతే వెళ్దాంలే”.

అని చెప్పి సోఫా మీదే పడుకుంది, అక్క అలా హాయిగా పడుకోవటం చూసి నేను కుడా రిలాక్స్ అయ్యాను. కొద్దిసేపటి ముందు చీరను ఎంతందంగా కట్టుకొని కుర్చుందో, ఇప్పుడు అంత చిందర వందరగా అయిపొయింది కాని అక్క మాత్రం ఇంకా అందంగా కనిపిస్తుంది, బొద్దు కింద కనిపిస్తున్న నల్లని లంగా తెల్లని నడుమును ఒడిసి పట్టుకుంది, కొంగు భుజం నుండి జారిపోయి జలపాతంలా నేలను తాకుతుంది, లూస్ జాకెట్ లోంచి పాల పొంగులు పడి పడనట్టు వుండే కొండ రాయి లా నన్ను కళ్ళు తిప్పుకోనివ్వట్లేదు. అలా చూడటం తప్పు, అందులోను సొంత అక్కనే చూడటం పాపం అని తెలియని వయసు, అందుకే దొంగచూపులు కాకుండా దర్జాగా చూస్తూ కూర్చున్నా..

కొద్దిసేపటికి గుర్తొచ్చింది అక్క పడుకుంటే మధ్యానం భోజనం ఎలా, ఒకవేళ లేచినా ఈ పరిస్థితి లో పనిచేలేదు కదా..? అనుకుంటూ ఓ నిర్ణయానికి వచ్చా, ఎలాగోలా నేనే తయారు చేద్దాం అని. కాని ఎలా..?, అన్నం అయితే బియ్యం లో కాసింత నీళ్ళు పెట్టేస్తే రెడీ అవుతుంది, కాని కర్రీస్ ఎలా…? ముందు అన్నం చేస్తూ ఆలోచిద్దాం అనుకోని బియ్యం కడిగి దానికి రెండింతలు నీలు కలిపి పొయ్యి మీద పెట్టా. ఎలాగోలా అన్నం రెడీ అయ్యింది. కర్రీస్ హోటల్ నుండి తెద్దాం అనుకోని, డ్రెస్ వెస్కొని బయటి నుండి లాక్ చేస్కొని హోటల్ కెల్లి వచ్చేటప్పుడు మెడికల్ షాప్ నుండి కాలు బెనికిందని చెప్పి టాబ్లెట్స్ తీస్కోచ్చాను, అక్క ఇంకా పాడుకొనే వుంది, అప్పటికే ఒంటిగంట అయింది.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *